भरू बांगड्या सयांनो

आला श्रावण संख्यांनो,
चला जाऊ बाजाराला,
साज शृंगार करूया,
मास सणांचा हा आला.

भरू बांगड्या सयांनो,
गर्द हिरव्या रंगात,
सौभाग्याचे हे लक्षण,
किणकिणते हातात.

बांधू कंकण मोतीये,
मन खुलेलं क्षणात.
वाटे आकाश चांदणे,
मी बांधले हातात.

या बांगड्या लाखेच्या,
मज घेऊ वाटतात,
फुलतील इंद्रज्योती,
तिच्या साऱ्या आरश्यांत.

काय काय भरू हाती
नाही ठरत मनात,
का होते माझे ऐसे,
दरवेळी श्रावणात?


Thank you Anupriya for such a wonderful suggestion of posting audio of my recitation, and see fortunately Saad Ahmed from “बैठक and beyond” has captured this recitation from our yesterday’s session at “Matoshree Ramabai Ambedkar Udyan, Pune” where I have explained a bit about the poem in Hindi too. Thank you, Saad.


I am taking my Alexa Rank to the next level with #MyFriendAlexa and #BlogChatter

Continue Reading

दूर सफरीला जावं

एका शांतशा संध्येला, मन मनात म्हणालं,
दूर क्षितिजाच्या पार, जरा सफारीला जावं.

वाऱ्यावर आला गंध, होते मन उल्हासित,
त्याचा माग ते काढत, पक्षी होऊन उडावं.

उंच झाडांच्या शेंड्याला, घरट्यात उतरावं,
खाली वाकून पाहता, सरितेने बोलवावं.

नदीसंगे जरा जावे, दरीतून वाहवत,
डोंगराच्या पाठी येता, पायवाटेवर यावं.

लाली आभाळा चढता, डोंगराच्या माथी जावं,
सूर्य अस्ताला जातांना, संगे निळाईला न्यावं.

सारीकडे आता बघा, मिट्ट काळोख दाटला,
दिवे लागण होताच, मन घरी परतावं.

 


Phonetic transcript

Ēkā shāntaśā sandhyēlā, mana manāta mhaṇālaṁ,
dūra kṣhitijāchyā pāra, jarā saphārīlā jāvaṁ.

Vāṟyāvara ālā gandha, hōtē mana ulhāsita,
tyāchā māga tē kāḍhata, pakṣī hō'ūna uḍāvaṁ.

Un̄cha jhāḍān̄chyā śhēṇḍyālā, gharaṭyāta utarāvaṁ,
khālī vākūna pāhatā, saritēnē bōlavāvaṁ.

Nadīsaṅgē jarā jāvē, darītūna vāhavata,
ḍōṅgarācyā pāṭhī yētā, pāyavāṭēvara yāvaṁ.

Lālī ābhāḷā caḍhatā, ḍōṅgarācyā māthī jāvaṁ,
sūrya astālā jātānnā, saṅgē niḷā'īlā n'yāvaṁ.

Sārīkaḍē ātā baghā, miṭṭa kāḷōkha dāṭalā,
divē lāgaṇa hōtāca, mana gharī paratāvaṁ.

 


Rough English translation

On a quiet evening, in mind's mind peeped a thought,
Away across the horizon, let's go to Safari.

the breeze brough a fragrance, and it was enchanting,
mind flew out with a bird, following the fragrance.

It landed in a nest, at a top of a tall tree,
and answered the call by river, when it looked down from tree.

it trevelled with the river, flowing through the valley,
when they reached behind the hill, it came out on a trail.

with the sky turning red, mind climbed the hill,
As Sun was setting, it took all the blue with it.

Now it's all dark around, nothing can be seen,
lights start to lit up, and mind comes back home.

I am taking my Alexa Rank to the next level with #MyFriendAlexa and #BlogChatter

 

Continue Reading

श्रावण

सोबतीला श्रावण घेऊन,
भिजत आलीस दारात,
उनही आणले आहेस,
बांधून थोडे पदरात..

केस झटकतांना जणू तू,
सडा घातलास अंगणात,
दार उघडताच लगबगीने,
आलीस तू घरात..

पदरचे ऊन मग गजऱ्यात गुंफून,
माळलेस तू केसांत.
चिंब ओलेते रूप तुझे
साठवले मी डोळ्यात..

Sōbatīlā śrāvaṇa ghē'ūna,
bhijata ālīsa dārāta,
unahī āṇalē āhēsa,
bāndhūna thōḍē padarāta..

Kēsa jhaṭakatānnā jaṇū tū,
saḍā ghātalāsa aṅgaṇāta,
dāra ughaḍatāch lagabagīnē,
ālīsa tū gharāta..

Padarachē ūna maga gajaṟyāta gumphūna,
māḷalēsa tū kēsānta.
Chimba ōlētē rūpa tujhē
sāṭhavalē mī ḍōḷyāta..

Rough translation (non-poetic)

 

Drenched in the Shravan rains,

you come to my door,
oh, you also brought some sunshine,
wrapped under your saree’s padar (pallu),
As you flick your drenched hair,
you sprinkled my courtyard,
you got in the house quickly,
soon I opened the door.
You wove the sunshine into a gajra,
and put it in your hair.
I stare at your drenched beauty,
to store it in my eyes.

 


I am taking my Alexa Rank to the next level with #MyFriendAlexa. My current ranking is 7,525,709. I am trying to  Hope to improve on this. Hope you all enjoy my poems

Adi's Journal Alexa Rank 1st Sept 2017.JPG

Continue Reading

अज्ञातसफर

तांबडं फटफटायच्याही आधी, मी निघालो आहे,
पायाखालची वाट सोडून, सरावाचा रस्ता मोडून.

धुक्याची चादर ओढलेल्या किंचित अंधाऱ्या गल्ल्या,
ओढतायत मला, हाक मारतायत खुणावून.

माझीही पावलं आपोआपच वळली, उत्सुकतेने,
मनातल्या साऱ्या शंका खोडून.

नुकतीच उगवतीला केशरी किनार आली,
अन आभाळभर पसरली, अंधाराला चिरून.

अज्ञाताचे पडदे बाजूला सारत त्या गल्ल्या फिरत होतो,
बहुदा, मुळ मानवी स्वभावाला धरून.

माझ्या हिस्स्याचे धुके मनसोक्त पीत होतो,
जोवर मन जात नाही भरून.

उन्हं तापू लागली तशी धुक्याची मखमली चादरही विरली,
गावालाही जाग आली आळोखे पिळोखे देऊन.

अज्ञातातली समाधी भंगली, एकांत संपवला
हे अज्ञात जग ज्ञात असलेल्यांनी धक्का देऊन.

परतीचा प्रवास अन ओळखीच्या खुणांचा शोध सुरु झाला,
उद्याच्या अज्ञातसफरीचा निश्चय करून…

Continue Reading

क्षण सोनेरी

हातात घेऊनी हात, तव मिठीत मी विरघळले,
तू ओठ चुंबीले तेव्हा, प्रीतिस धुमारे फुटले.

प्रेमाच्या गर्द वनांत, मी तुझ्यासवे भरकटले,
तव स्नेहचांदण्याच्या, वर्षावी चिंब मी झाले.

मी तुझ्यासवे जे जगले, ते क्षण सोनेरी झाले,
विरहाचे महिने जगण्या, पुन्हा सिद्ध मी झाले.

Continue Reading

शिंपण

उन्हं कलली तसे आम्ही सारे शिरप्याच्या मागोमाग परतीच्या वाटेला लागलो. आमच्या कळपाचा आधार असलेला वाघ्या पुढे जाऊन रस्ता सुरक्षित असल्याची खात्री करून पुन्हा शिरप्याच्या पायात पायात चालायला लागला. शिरप्या खांद्यावर काठी आडवी टाकून पुढ्यात चालत होता. त्याला लावलेल्या नाजूक घुंगरांच्या मंजुळ आवाजावर ताल धरून आम्ही मेंढरं त्या जोडगोळीच्या मागे मागे चालत होतो. गुमान मान खाली घालून पालाच्या वाटेवर चाललेल्या मला आज शिरप्या जरा जास्त चिंतेत वाटला. ‘बहुदा उद्या पालं हलवावं लागणार, आज चारा-पाणी शोधत शोधत आज फारच लांब गेलो की.’ हेच विचार त्याच्या मनात विचार चालू असावे. दिवे लागणीच्या आत पाल्यावर पोचायची घाई शिराप्याला झपाझप पावलं उचलायला लावत होती. तसा आजून तासभर होता, सूर्य नुकता कुठे डोंगरमाथ्याला टेकला होता. त्या तिरप्या उन्हात माझं काळं अंग चमकत होतं. वाघ्या कधी कधी पळत पुढे जाऊन यायचा तर कधी आमच्या मागून चालत कोणी भरकटत नाही न याची काळजी घेत होता. सारे दमलेले होते, नाईलाजाने पाय ओढत ओढत मागे मागे चालत होते.

सूर्य डोंगराआड गेला आणि उन्हाची काहिली कमी झाली. आम्हाला अजून अर्धी मजल मारायची होती. पण आज शिरप्याच्या चेहेऱ्यावर वेळेवर पोहोचण्याच्या काळजी पेक्षा उद्या पालं मोडून कोणत्या दिशेला निघावं याचीच चिंता जास्त होती. गेले तीन महिने किती गावांच्या बाहेर मुक्काम केला असेल याची मोजणी ठेवणं त्याने केव्हाच सोडून दिलं होतं. इथे तंबू ठोकून जेमतेम आठवडा झाला होता पण आजुबाजूचा सारा चारा पार वाळून गेला. औषधाला सुद्धा हिरवा रंग सापडत नव्हता. इतकंच काय पण बोरी बाभळीवरसुद्धा फक्त काटे उरले होते. लहानपणापासून बाबाच्या मागोमाग आमच्याबरोबर फिरतांना पाहून घेतलेले सगळे ओढे, नाले, तलाव आता कोरडे झाले होते. गेल्या दोन वर्षात पाउस कुठे दडी मारून बसला होता ते परमेश्वरालाच ठावूक.

सूर्य आता डोंगराआड गेला होता त्यामुळे काहिली कमी झाली होती. पण हवेत गरमी अजूनही होतीच. आभाळभर सुंदर अशी केशरी छटा पसरली होती. अन अचानक कुठूनसे वारे वाहू लागले. आजूबाजूला पसरलेल्या उघड्या माळरानावर बारक्याश्या वावटळी उठू लागल्या. पाचोळा आणि धूळ हवेत उडून रानमळ धूसर झाला होता. अचानक क्षितिजावर काळोख पसरला, हा हा म्हणता वाऱ्याने जोर धरला आणि क्षितिजावर जमा झालेले ढग साऱ्या आसमंतात पसरले. गेल्या दोन वर्षात ढग आणि वाऱ्याने बऱ्याच वेळा असं गुंगारा दिला होता त्यामुळे शिरप्याच्या पावलांची गती काही मंदावली नाही. त्याच्या मागून जाताना आम्हाला मात्र उगीचच आस लागली होती आणि आमच्या नजरा सारख्या आकाशाकडे जात होत्या. अचानक रोरावणारा वारा पडला, आणि कडाडकन ढगांचा गडगडात झाला. क्षणभर सारं काही स्तब्द झालं आणि पुढल्या क्षणाला पहिला टपोरा थेंब या जमीनवर आला, तब्बल दोन वर्षांनी. त्यापाठोपाठ दुसरा, मग तिसरा. उन्हातान्हात तापलेल्या मातीवर पहिला सडा शिंपडला आणि आसमंत मातीच्या सुवासाने दरवळून निघाला. एरवी पाऊस आला की कारवादणारा शिरप्या आज मनोमन आनंदला, आणि बरसू लागलेल्या पावसात चिंब भिजत पुढची वाट चालू लागला. आम्हीही त्याच्या मागून भिजल्या अंगानी त्याच्या मागून उड्या मारत मारत चालत होतो ते उद्या होणाऱ्या हिरव्यागार धरणीमातेची कल्पना करत.

Continue Reading