आस

गेल्या महिन्यात मी इथे शेअर केलेल्या कवितांना तुम्ही सर्वांनी छान प्रतिसाद दिला. आज सुद्धा एक नवीन प्रेम कविता घेऊन येतोय, एकमेकांच्या साथीत साजऱ्या होणाऱ्या क्षणांबद्दल. You guys have showered a lots of love on poems I shared last month. Today, I am back with another love poem about the moments celebrated by both of them in each other's company.

महासागराशी…

  महासागराच्या फेसाळत्या किनारी, तुझे पाय आले, निरव सांजवेळी, खळाळून लाटा किनाऱ्यास येती , करा पाय ओले, तुजला खुणवती, अनामिक का एक शंका वसावी, भीती कोण एक मनाच्या तळाशी, अचानक कधी एक उर्मी उठावी, पायीचे जोड मागे उरावे किनारी, क्षणी शांत व्हावी, दुविधा मनाची, जुळे घट्ट मैत्री, महासागराशी

भरू बांगड्या सयांनो

आला श्रावण संख्यांनो, चला जाऊ बाजाराला, साज शृंगार करूया, मास सणांचा हा आला. भरू बांगड्या सयांनो, गर्द हिरव्या रंगात, सौभाग्याचे हे लक्षण, किणकिणते हातात. बांधू कंकण मोतीये, मन खुलेलं क्षणात. वाटे आकाश चांदणे, मी बांधले हातात. या बांगड्या लाखेच्या, मज घेऊ वाटतात, फुलतील इंद्रज्योती, तिच्या साऱ्या आरश्यांत. काय काय भरू हाती नाही ठरत मनात, का... Continue Reading →

दूर सफरीला जावं

एका शांतशा संध्येला, मन मनात म्हणालं, दूर क्षितिजाच्या पार, जरा सफारीला जावं. वाऱ्यावर आला गंध, होते मन उल्हासित, त्याचा माग ते काढत, पक्षी होऊन उडावं. उंच झाडांच्या शेंड्याला, घरट्यात उतरावं, खाली वाकून पाहता, सरितेने बोलवावं. नदीसंगे जरा जावे, दरीतून वाहवत, डोंगराच्या पाठी येता, पायवाटेवर यावं. लाली आभाळा चढता, डोंगराच्या माथी जावं, सूर्य अस्ताला जातांना, संगे... Continue Reading →

अज्ञातसफर

तांबडं फटफटायच्याही आधी, मी निघालो आहे, पायाखालची वाट सोडून, सरावाचा रस्ता मोडून. धुक्याची चादर ओढलेल्या किंचित अंधाऱ्या गल्ल्या, ओढतायत मला, हाक मारतायत खुणावून. माझीही पावलं आपोआपच वळली, उत्सुकतेने, मनातल्या साऱ्या शंका खोडून. नुकतीच उगवतीला केशरी किनार आली, अन आभाळभर पसरली, अंधाराला चिरून. अज्ञाताचे पडदे बाजूला सारत त्या गल्ल्या फिरत होतो, बहुदा, मुळ मानवी स्वभावाला धरून.... Continue Reading →

क्षण सोनेरी

हातात घेऊनी हात, तव मिठीत मी विरघळले, तू ओठ चुंबीले तेव्हा, प्रीतिस धुमारे फुटले. प्रेमाच्या गर्द वनांत, मी तुझ्यासवे भरकटले, तव स्नेहचांदण्याच्या, वर्षावी चिंब मी झाले. मी तुझ्यासवे जे जगले, ते क्षण सोनेरी झाले, विरहाचे महिने जगण्या, पुन्हा सिद्ध मी झाले.

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑