त्या वळणावर

त्या संध्याकाळी रोजच्यासारखाच मी रामण्णाच्या त्या खास कॅफे मध्ये बसलो होतो. माझ्या अत्यंत आवडत्या अशा कॉफीचा आस्वाद घेत. तशा महत्वाच्या पण फारशी वर्दळ नसलेल्या एका रस्त्याच्या कोपऱ्यावर रामण्णानी त्याचे ‘मद्रास कॅफे’ चालू केले होते. ऑफिस संपल की रामण्णाच्या ‘मद्रास’मध्ये यायचं, रोजचीच ती खिडकीतली जागा पकडायची, आणि बॅगतून पुस्तक काढून वाचत …

शपथ

सये नको तू जाऊस खेळ मांडला सोडून, तुझ्याविना माझा पहा श्वास राहतो आडून. अशी उठतेस जेव्हा खेळ अर्धा टाकून, जणू वाटते हा जातो जीव शरीर सोडून. सखे शपथ ही तुला नको जाऊस उठून, कोण मांडेल हा डाव जर गेलीस मोडून..