दूर सफरीला जावं

एका शांतशा संध्येला, मन मनात म्हणालं, दूर क्षितिजाच्या पार, जरा सफारीला जावं. वाऱ्यावर आला गंध, होते मन उल्हासित, त्याचा माग ते काढत, पक्षी होऊन उडावं. उंच झाडांच्या शेंड्याला, घरट्यात उतरावं, खाली वाकून पाहता, सरितेने बोलवावं. नदीसंगे जरा जावे, दरीतून वाहवत, डोंगराच्या पाठी येता, पायवाटेवर यावं. लाली आभाळा चढता, डोंगराच्या माथी …

अज्ञातसफर

तांबडं फटफटायच्याही आधी, मी निघालो आहे, पायाखालची वाट सोडून, सरावाचा रस्ता मोडून. धुक्याची चादर ओढलेल्या किंचित अंधाऱ्या गल्ल्या, ओढतायत मला, हाक मारतायत खुणावून. माझीही पावलं आपोआपच वळली, उत्सुकतेने, मनातल्या साऱ्या शंका खोडून. नुकतीच उगवतीला केशरी किनार आली, अन आभाळभर पसरली, अंधाराला चिरून. अज्ञाताचे पडदे बाजूला सारत त्या गल्ल्या फिरत होतो, …

क्षण सोनेरी

हातात घेऊनी हात, तव मिठीत मी विरघळले, तू ओठ चुंबीले तेव्हा, प्रीतिस धुमारे फुटले. प्रेमाच्या गर्द वनांत, मी तुझ्यासवे भरकटले, तव स्नेहचांदण्याच्या, वर्षावी चिंब मी झाले. मी तुझ्यासवे जे जगले, ते क्षण सोनेरी झाले, विरहाचे महिने जगण्या, पुन्हा सिद्ध मी झाले.

शिंपण

उन्हं कलली तसे आम्ही सारे शिरप्याच्या मागोमाग परतीच्या वाटेला लागलो. आमच्या कळपाचा आधार असलेला वाघ्या पुढे जाऊन रस्ता सुरक्षित असल्याची खात्री करून पुन्हा शिरप्याच्या पायात पायात चालायला लागला. शिरप्या खांद्यावर काठी आडवी टाकून पुढ्यात चालत होता. त्याला लावलेल्या नाजूक घुंगरांच्या मंजुळ आवाजावर ताल धरून आम्ही मेंढरं त्या जोडगोळीच्या मागे मागे …

बीता वक़्त…

जो वक़्त बीत गया.. वो गुज़र क्यूँ नहीं जाता … !  हे शब्द नक्की कोणाच्या डोक्यातून आले हे मला माहिती नाही पण आज सकाळी सकाळी मैत्रिणीच्या फेसबुक वॉलवर हे वाचलं तेव्हापासून माझ्या मनात घोळत राहिलं आहे. तिनी परवा “सुखन” मध्ये ऐकलं तेव्हा पासून तिच्या डोक्यात काय भुंगा फिरतोय माहिती नाही …