“सोबतीने चाललेला प्रवास अशा एका वळणावर येतो की वाटा वेगळ्या होतात. क्षणात सोबत सुटते, अंतर झपाट्याने वाढायला लागते. प्रत्येक क्षण एक हुरहुर लावतो. त्याचबरोबर ओढ वाटु लागते ती पुढच्या संकेताची. जाणारा प्रत्येक क्षण आपलं अस्तित्व जाणवून देतो. आणि मी वाट बघत बसतो पुढील भेटीच्या क्षणाची, तू सोबत असण्याची…” शमिकाला भेटून परतीच्या वाटेला लागलेल्या अमरनी झटकन मनातले विचार निसटू नये म्हणून मोबाईल मध्ये लिहून ठेवले. वास्तविक ही त्यांची पहिलीच भेट होती.
Welcoming monsoon with words is always feel good thing… for this monsoon these lines come to my mind,
तप्त झाल्या या पृथेला, ओढ होती काळीमेची,
काहिली झाली जगाची, आस लागे पावसाची,
त्रासलेले जीव सारे, तत्क्षणी आनंदले,
ज्या क्षणी क्षितीजावरी ते, कृष्णमेघ दाटले…..
वेदनेची तीव्रता तुजला कधी कळणार नाही,
वार जे वर्मी दिले ते घावही दिसणार नाही….
खोल रुतल्या या शरांची, तुजला कधी नव्हती तमा, (more…)
Every time you turn new page of your diary, is nothing but putting your day on paper without having anything from past. Always fresh start. Brand new beginning with clear slate. Its just like painting new design on spotless white canvas with colors of your choice. Whatever you have written on last page is not important for today’s start. New page of diary talks just about present, though it have stored past in old pages. In a way it teaches you when to let it go.
Also it allows you to put whatever is in your heart. (more…)
सुट्टी म्हटलं की सगळ्यांना आठवत ती शाळेतली सुट्टी, मग ती मे महिन्याची उन्हाळी सुट्टी असो किंवा दिवाळीअसो. अर्थात दोन्ही सुट्ट्या तशा वेगळ्याच. दोन्हींचे आनंद वेगळे, दोन्हीत करायची धमाल वेगळी. उन्हाळी सुट्टी मित्रांबरोबर आईच्या ओरद्ण्याला न भीक घालता भर उन्हात धुडगुस घालायची तर दिवाळीची सुट्टी मामाच्या घरी, माविकडून किंवा आजी आजोबांकडून लाड करून घेण्यात घालवायची. पण शाळा संपली तशी ही हक्काची सुट्टी पण कुठे गुडूप झाली देव जाणे.
वाटलं होतं, कॉलेजला गेलो की सगळेच दिवस तसे सुट्टीचेच असतील पण कसले काय. (more…)