Author: Adi Sathe

एक अथक द्वंद्व सुरू आहे माझ्या मनात,
अगदी अनादी काळापासून,
हा संघर्ष आहे तुझ्या माझ्यातला,
कळत नाहीये की तो आहे माझ्याशीच माझा.

सतत दिसून येतं डावं ऊजवं,
जणू बसलं आहे लावून स्वताच्याच पाठीला पाठ,
संवाद तोडून कुढतं कधी मनातल्या मनात.
कधी कधी जेव्हा डोळे उघडतात,
तेव्हा विचारावंसं वाटतं,
हेच द्वंद्व सुरू आहे का तुझ्याही मनात?

English translation

~~~~~

There’s a tussle in my mind,
Continuing since eternity,
Tussle’s between you and me,
Or is it, me versus me?

I witness right and left
sitting back to back all the time,
Looking inward, immersed in silence.
But whenever I open my eyes,
I always wanted to ask,
Is the same tussle is troubling you?

Painting artist Snehal Ekbote.

मनातल्या बागेला मायेचं कुंपण.
बागेतल्या फुलाफळांची करायचं राखण
कुणा ढोराचं भय नाही,
ना कुणा चोराचं.
कुतूहल नावाचं एक बारीक पिल्लू,
बिनधास्त बागडायचं त्या बागेत.
कुंपणाच्या बाहेर काय आहे बघायला उड्या मारायचं,
धडपडायचं.
कधी कुंपणावर आपटायचं, लागायचं,
पण कुतुहलच ते, ते कधीच नाही थांबायचं.
त्याला खुणावायचं ते जे कुंपणाबाहेर असायचं.
दिसामागून दिस गेला, मासामागून मास,
वर्षे सारत कुतुहलसुद्धा वाढले मोठेच खास,
एक दिवशी जोर लावून मारली लांब उडी.
बाग सोडून विश्वाच्या पोकळीत पडली उडी.
तगमग, धडपड, बडबड, त्रागा, सारं काही झालं.
पोकळीचा या ठाव घेणं हेच वेड लागलं.
आठवत नाही,
तेव्हापासून आजवर, किती सरली वर्ष
कुतूहलाचा चालूच आहे आपला आपला संघर्ष…

I have commented about human curiosity about unknown voids of this universe in this poem. The imagery I have used is of a secured garden from which human mind is trying to escape in to the unknowns of this world. Hope you will like it. If you enjoyed this poem and my recitation, please feel free to share, like comment and subscribe to my blog.

गाभाऱ्यातल्या देवाचे, आज चक्क मौन सुटले,
ऐकणारा एकटा मी, कानांचे पारणे फिटले,
बरे झाले आत्ता आलास,
अगदी दबक्या आवाजात बोलला.
दिवसभर मागण्यांचा मारा, नवसांचा मारा सोसला.
आठवतं तुला, आपल्या गप्पा व्हायच्या?
लहानगा होतास, येऊन बसायचास,
निरागस असायचे प्रश्न तुझे,
आजूबाजूच्या गोष्टींचे वाटे कोडे,
हळू हळू गर्दी वाढली,
तुझी माझी भेट दुरावली.
मग पुढे काय झालं मलाही कोडंच आहे,
कोणाचं काय चुकलं कळणं अवघडच आहे,
बँक पोस्टातल्यासारखे चौके इथं कोणी आणले?
प्रसाद, फुलं आणि नारळ विकून कोणी खाल्ले!
दर्शन रांगाही वेगळ्या झाल्या,
माझ्या वेळेचाही लिलाव केला…
या साऱ्या गजबजाटावर आवाज करून,
घंटा बडवून बडवून मागण्यांचे नुसतेच आवाज येतच होते.
क्षण दोन क्षण दिसणाऱ्या डोळ्यांत भाव मात्र नव्हते
आज सारं काही शांत झाल्यावर,
गाभाऱ्याची दारं बंद झाल्यावर,
केवळ समई तेवतअसतांना तू आत आलास,
अन् नकळत माझ्या दगडी चेहेऱ्यावर हसू उमटलं,
आत आलास, शांतपणे बंद दाराच्या जाळीतून
अगदी थेट माझ्या डोळ्यात पाहिलेस
अन् आज चक्क माझे मौन सुटले,
तुझ्याशी बोलून बरे वाटले

कविता का अर्थ हिंदी में…

मंदिरके भगवान ने आज चुप्पी तोड़ी, और मंदिरमें सुनने के लिए मै अकेलाही था।
अच्छा हुवा जो अब आए, बहोत धीमी आवाज़ में भगवान बोले।
दिनभर इनकी मांगे सुनो, मन्नतोंकी मार झेलो।
तुम्हे याद भी है? ढेर सारी बातें होती थी अपनी।
बहोत छोटे थे तुम, आके बैठा करते थे यही।
बहोतही सरल सवाल होते थे तुम्हारे, आसपास घट रहे घटनाओंपर।
धीरे धीरे भीड़ बढ़ती गई , और तुम्हारी मुलाक़ात घटती।
आगे क्या हुवा ये मुझे भी नहीं पता, गलती किसकी थी ये भी नहीं समझा।
बैंक और पोस्टऑफिस जैसे काउंटर किसने खोले?
प्रसाद, फूल और नारिया बेच किसने खाए?
दर्शनकी कतारे भी बट गई ,
मेरे समयकी भी नीलामी हो गई।
ये सारे कोलाहलके ऊपर आवाज उठाते हुवे,
बड़े जोर जोरसे घंटा बजा बजाकर “हमारी माँगे पूरी करो” के नारे लगते ही रहे.
पल दो पल दिखते आँखोसे भाव बिलकुल गायब थे।
आज तुम आए, सब शांत होने के बाद,
गर्भगृहके दरवाजे तक बंद हो गए है।
तू अंदर आए तो सिर्फ ये तेल का दिया जल रहा था,
और मेरे पथरीले चहरे पे एक हसी खिल उठी।
तुम अंदर आए, शांतिसे, बंद दरवाजेके जालीसे,
सीधा मेरी आँखोमे झांक कर देखा।
और… आज मैंने चुप्पी तोड़ी,
तुमसे बात करके बड़ी ख़ुशी हुई।