कविता खरंच अशी ठरवून होत नाही,
लगेच जमायला ती काही २ + २ नाही.
मनातल्या भावनांना कवितारुप येणं,
हे तर त्या माता सरस्वतीच देणं.
कधी एकामागून एक येते लाट,
कधी मनातला चातक बघतो वाट.
कवितेला असते कधी नाजूक किनार,
तर येते कधी परिस्थितीची वज्रधार.
जपलं जातं कधी कधी गुलाबी स्वप्नं,
तर कधी व्यक्त होतं भयाण दुःस्वप्न.
तरीही कविता असते मनाच्या जवळ,
आनंदाने भरून जाते आपली पूर्ण ओंजळ.
त्या दिवशी दुरवर
एकटाच फिरताना,
सागरावरून येणारा
गार वर पिताना,
ओठी होते हसू तुझी
आठवण काढताना,
नयनी मात्र आसू
हा विरह सोसताना…
स्वर्गस्थ पुण्यात्मे रोज अश्रू ढाळत आहेत
प्रिय मातृभूमीची दैना बघून अस्वस्थ आहेत,
पण इथे आम्हाला आज ‘देशसे क्या लेनादेना है’
फक्त आमचा खिसा भर ‘यहा सबकुछ चलता है’
कुठल्याही क्षुल्लक गोष्टीची इथे ब्रेकिंग न्यूज होते
मुंबई मे बडा भूचाल ही बातमी खाली स्क्रोल होते,
कशात काही नसतं हो ‘हमको सिर्फ TRP बढाना है’
फक्त आमचा खिसा भर ‘यहा सबकुछ चलता है’
इथे वजनाशिवाय फाईलीला पाय फुटत नाही
कामे होताच नाहीत जोवर हात ओले करत नाही,
त्यांची इच्छा नसते हो ‘घरवाली मान्गती है’
फक्त आमचा खिसा भर ‘यहा सबकुछ चलता है’
चुकांशिवाय कुठलाच कागदपत्र बनत नाही
महाराष्ट्राचं नाशिक UP त गेलं तरी हरकत नाही
जाब विचारला तर उत्तर एकाच ‘क्या इतनाही काम है?’
फक्त आमचा खिसा भर ‘यहा सबकुछ चलता है’
नेत्यांनी तर देशाला आज बाजारात उभे केले
म्हणच आहे न कुंपणानेच शेत खाल्ले ,
तसा त्यांचा दोष नाही हा ‘ये सिस्टम ही खराब है’
फक्त आमचा खिसा भर ‘यहा सबकुछ चलता है’
या सर्व काळोखात बारीक तिरीप दिसते आहे
उज्वल भविष्याचं किमान स्वप्न तरी पडत आहे,
काहींना आता पटू लागलं ‘यार ये सब बदलना है’
आम्हाला तो देश हवाय ‘जहा सिर्फ अच्छा ही चलता है’
लहान मुल, निरागस, मनमोकळ, हसणारं, इकडे तिकडे मनसोक्त भटकत आनंदी आयुष्य जगणारे. काळाबरोबर मोठे होऊ लागते आणि ते चेहेर्यावरचा हसू कुठे तरी न सांगता निघून जाते. शांतपणे. मग अचानक कधीतरी निवांत क्षणी मागील आठवणी दाटून येतात आणि मग अचानक लक्षात येतं किती काळ लोटलाय आपण मनमोकळे हसलोच नाहीये. अधिकाराच्या बुरख्याखाली कुठे तरी आपण स्वतःची ओळख विसरून गेलोय. स्वतःच्या घरात बायकोच्या हातचा जेवताना, मुलांच्या यशाकडे प्रगतीकडे बघताना, आई वडिलांची सेवा करताना देखील तो अधिकारी नावाचा बुरखा अंगावरून उतरत नाही. जणू घट्ट गोंद लावून चिकटवून टाकला आहे. कुठे एखादा चांगला विनोद ऐकला तरी चेहेऱ्यावरची माशी उडत नाही. चांगलं गाणं ऐकलं तर मनमोकळी दाद देता येत नाही. जणू कोणताही आनंद उपभोगणच जणू आपण विसरून गेलोय. एकाच विचार मनात येतो आपण असा वागलो तर लोक काय म्हणतील. या अवाजवी लोकलाजेस्तव आपल्याला कळतच नाही की आपण किती आनंदाचे अनमोल क्षण वाया घालवले.
मग अचानक कधीतरी जुने फोटो सापडतात, एखाद्या जुन्या गाण्याच्या ओळी कानी येतात आणि त्या सगळ्याशी जोडल्या गेलेल्या असंख्य हसऱ्या आठवणी आपल्या भोवती गलका करतात. आपण नको म्हणत असताही हात घालून तो साहेबी अंगरखा टरटरा फाडून टाकतात. आणि हाताला धरून जवळजवळ ओढतच घेऊन जातात आपल्याबरोबर. बराच काळ भटकत बसतो आपण. वेळकाळाचं भान विसरून आपणही त्यांच्याबरोबर हुंदडतो. यथावकाश भटकून झालं कि आठवणीच आपल्याला पुन्हा आणून सोडतात घरी. सोबत देतात एक नवी उमेद. एक अनामिक उर्जा आणि पुन्हा साहेबी मुखवटा न घालण्याची ताकीद….
सुचतं कधीतरी कोसळत्या प्रपातासारखं,
कधी अगदीच हळुवार नाजूक फुलासारखं.
घेत भराऱ्या गगनात कधी उंच उडणारं सुचतं,
कधी मनाच्या कोपऱ्यात खोल खोल दडलेलं सुचतं.
कधी सुचतं जणू निळाशार संथ तलाव,
तर कधी सुचतं वादळात सापडली नाव.
सुचतं कधी सागरासारखं उग्र अन धीरगंभीर,
तर कधी लहान मुल जणू अवखळ सैरभैर.
आत्ता सुचतंय बघ कसं अलगद पडणारं पीस जणू,
कसं सुचतं याचा उत्तर देताना मी काय म्हणू?
ओळखलत का काका मला थाटात आला कोणी,
डोक्यावरती गांधी टोपी अंगावरती खादी.
क्षणभर हसला नंतर बसला, बोलला वरती पाहून,
आपलंच घर आहे म्हणून बोलतो जरा बसून.
आलं मनात यावे एकदा दिल्लीवारी करून,
म्हणूनच बघतोय काका मी इलेक्शन ही लढवून.
कामं तुमची सांगा फक्त करून टाकू फटाफट,
मतं फक्त जरा तुमची पडू द्या टपाटप.
इलेक्शन नंतरच्या कामांचा देतो खास आश्वासन,
मला निवडून दिलात तर येणार नाही फ्रस्ट्रेशन.
शेक ह्यांड साठी हात देत हसत हसत बोलला,
लक्षात असू द्या काका तुमचं मत फक्त मला.