Playback Queen – Asha Bhosle

I am sure, there won’t be a single soul in India who doesn’t know the name of this playback queen. Asha Tai is ruling our minds ever since she recorded her first song. Record keepers must be tired of keeping the record of the sheer number of her songs. List of the languages in which she had sung is also lengthy one. Though it is said that music doesn’t need language to communicate, but film songs do. If you know the language, you will enjoy the song with more connect with it. Whenever I get a chance to listen to this queen, my ears get drenched in the showers of heavenly voice.

You name the music type and you will find a song already recorded by Asha Tai. She had rocked the world of film music, pop and she poured her soul in ghazals, bhajans, traditional Indian classical music, folk songs, qawwalis, and Rabindra Sangeets. Recently she had recorded an album of Marathi ghazals by Suresh Bhat set to the tunes of rock music. We all know about her musical relationship with O P Nayyar, Khayyam Sahab, S D Burman and Panchamda. Today, if I sit to list my favourites by her, I am sure I can make an another entire set of A to Z posts on each alphabet. But I am bringing you full 10 songs list  with mix of her hits, Marathi and Hindi. I am sure you all will enjoy the songs by our beloved Playback Queen

Tu tu hai vahi

Film: Yeh waada Raha

https://youtu.be/XMUorZkMBow

 

Jawani jaane man

Film: namak halal

 

Mujhe rang de

Film: Takshak

 

In ankhonki masti me

Film: Umrao Jaan

Raat Akeli hai

Film: Jewel thief

Kevha tari pahate

Tarun aage ratra ajuni

Chandane shimpit jaashi

Mage ubha Mangesh

Jai shaarade vageshwari

~~~~

I am participating in A to Z challenge with Blogchatter and this is my take on day 17 challenge. “Q is of the Queen”

Q.jpg

Continue Reading

O. P. Nayyar – Creator of melodies

Pencil sketch by Ponnada Murty

‘FM 101.4आकाशवाणीचे हे नाशिक केंद्र आहे, रात्रीचे ठीक ९-३० वाजलेत, थोड्याच वेळात प्रसारित करीत आहोत हिंदी चित्रपट गीतांचा कार्यक्रम.’ (FM 101.4, this is Nasik station of All India Radio, we  will broadcast program of Hindi film music shortly) When I was around 6-7 years, I used to keep track of time for this announcement. Recently Nasik station of All India Radio got commissioned and it became my gateway for the Hindi film music. I and my aunt used to wait eagerly for this show. This show introduced me to the legendary music composer, O P Nayyar.

Whenever you hear this name, an image of a slim old guy wearing a light-colored shirt, glasses and a signature fedora hat appear in your mind and tunes of his classic numbers are playing in the background. I have a strong belief that O P Nayyar can’t be remembered without his fedora and his melodious tunes ever.

When I listened to the song “Maang Ke Saath Tumhara” I was in love with his music. The idea of using just the sound of horse carriage as rhythm was amazing that I still crave for this some every once in a while. Since that time, O. P. saab has been very close to my heart. We used to crave for the next O P Nayyar song that gets broadcasted by AIR Nasik. But soon the idea struck that, ‘as we have a tape recorder with inbuilt radio, why don’t we can record the songs.’ We have recorded so many of his songs in our tape recorder so that we can enjoy them when we like. If we got bored with one tape, we could easily tape new songs on that cassette.

Then after years, we entered the era of internet and YouTube. If you check my YouTube history, you will find visits I made to these oldies for musical pleasures. I liked his music cause he never used too many instruments, he created divine pleasure with a very small orchestra. O. P. Nayyar had given so many melodious moments to us as music lovers that I am forever indebted to him. I would like to share some of my favorite songs created by this legend as my tribute to him.

1 – Maang ke saath tumhara

Film: Naya Daur (1957)

2 – Jaane kaha Mera Jigar gaya ji

Film: Mr. & Mrs. ’55 (1955)

3 – Yeh hai bombay meri jaan

Film: C.I.D. (1956)

4 – Tumsa nahi dekha

Film: Tumsa nahi dekha (1957)

5 – Aaiye meherban

Film: Hawrah Bridge (1958)

6 – Deewana huwa baadal

Film: Kashmir ki kali (1964)

7 – Pukarta chala hu mnai

Film: Mere sanam (1965)

8 – Lakhon hai nigah me

Film: Phir wahi dil laya hu (1963)

9 – Babuji dhire chalna

Film: Aar paar (1954)

10 – Kajra Mohabbat Wala

Film: Kismat (1968)

~~~~

I am participating in A to Z challenge with Blogchatter and this is my take on day 15 challenge. “O for O. P. Nayyar”

Continue Reading

K for Kishore

Follow my blog with Bloglovin
Kishore Kumar… Legend was born in Khandwa in the rainy month of August in Ganguly family with the name of Abhas Kumar Ganguly in 1929. It took 17 years for Abhas to become Kishore and start charming people of India with his voice. He got his first break in 1946 with film Shikari. Hey, but you all can get this information on his Wikipedia page.  For me, Kishore is the legend. He is one of the pillars of amazing Hindi film music. I think Kishore had given his voice to almost every superstar during his active years.

You will find at least 3-4 songs for every mood and situation with his voice. I am putting up the list of my most favorite 10 songs of Kishore Kumar for you guys as a tribute to his melodious voice. It’s really tough list to make. Hope you all will enjoy. This is not top 10 list, I enjoy all the songs equally.

1 – Neele Neele Ambar Par

Film: Kalakaar (1983)

Music: Kalyanji – Anandji

2 – Tu Tu Hai Wahi – Duet with Asha Bhosale

Film: Yeh wada raha (1982)

Music: R. D. Burman

3- Keh du tumhe ya chup rahu

Film: Deewar (1975)

Music: R D Burman

 

4 – Nadiya se dariya

Film: Namak Haram (1973)

Music: R. D. Burman

5 – Pag ghungaru bandh

Film: Namak Halal (1982)

Music: Bappi LahiriK for KishoreK for Kishore

6 – O sathi re

Film: Muqaddar Ka Sikandar

Music: Kalyanji – Anandji

7- Meet na mila re manka

Film: Abhiman (1973)

Music: S. D. Burman

8 –  Bhaware ki gunjan

Film: Kal Aaj Aur Kal (1971)

Music: Shankar Jaykishan

9 – Yeh dil na hota bechara

Film: Jewel Thief (1967)

Music: S. D. Burman

10 – Phoolonka taronka

Film: Hare Rama Hare Krishna (1971)

Music: R. D. Burman

Guys, list is endless. These are just first 10 came to my mind when I started making list.

~~~~

I am participating in A to Z challenge with Blogchatter and this is my take on day 11 challenge. “K for Kishore”

Continue Reading

आजीची गोष्ट

IMG_0889मी लिहिता झालो त्याचं कारण मला काहीकेल्या आजतागायत सापडलं नाहीये. गेली ६-७ वर्ष सुचेल तेव्हा सुचेल ते लिहीत गेलो. बऱ्याचदा धागा अर्धवट तुटायचा, कधी वीण पूर्ण जमायची. पण मी वाचता, ऐकता झालो त्याचं कारण म्हणजे आमची आजी. माझ्या आयुष्यात गोष्टींचा कवितांचा प्रवेश झालं तो आजीच्या तोंडूनच. अगदी लहानपणी मला वाटायचा, “आजो कित्ती हुशार आहे नाही. इतक्या गोष्टी पाठ आहेत तिला.” अन् ती सांगायची पण इतकी रंगवून की शेवट येई पर्यंत उत्कंठा अगदी शिगेला पोहोचली असे. राम, कृष्ण, इसापनीती अशा पारंपारिक गोष्टींबरोबरच ती बाकीच्याही गोष्टी सांगत असे. त्यात राजा राणी, जंगल, राक्षस असं काही नसे. आमच्यासारख्याच छोट्या मुलांच्या गोष्टी असत. कधीही तिनी पुस्तकातून गोष्टी वाचून दाखवल्याचं मला आठवत नाही.

रविवारच्या मुलांच्या पुरवणीत पहिल्यांदा आजीचा नाव वाचला तेव्हा लक्षात आलं, अरे या गोष्टी आजीनी पाठ केलेल्या नाहीयेत, ती स्वतःच लिहिते. दर रविवारचा पेपर उघडून बघायची घाई झालेली असायची. गोष्टीखाली आजीचं नांव दिसलं रे दिसलं की अधाशासारखी मी ती वाचून काढायचो. पण जर नाव नसेल तर मात्र हिरमोड हून मी त्या पपेरला हातही नाही लावायचो. आजी कधी लिहिते याकडे लक्ष ठेवायला लागलो. तिचं नाव पेपर मध्ये वाचायला बघायला मोठी मजा वाटायची. पुढे केवळ आजीनी सांगितल म्हणून बाकीच्या गोष्टीही वाचू लागलो आणि हळू हळू वाचनाची आवड लागली.

मला आजही आठवतं, एका उन्हाळ्याच्या सुटीत; पाचव्या सहाव्या इयत्तेची असेल कदाचित; आजीच्या कपाटात एका वेगळ्याच रंगाचा कव्हर असलेला पुस्तक दिसलं. चांगला मोठ्ठ होतं. सहज उत्सुकता म्हणून हातात घेतला. त्यावर असलेल्या पिवळ्या रंगाच्या बाईंडिंगचं फारच अप्रूप वाटत होत. चालून पाहू काय आहे ते म्हणून उघडलेलं पुस्तक त्यानंतर मान पाठ एक करून ३ दिवसात संपवूनच मी ठेवलं. आयुष्यात वाचलेलं पाहिलं मोठं पुस्तक, ‘श्रीमान योगी’. त्यानंतर आजीच्या मागे लागून त्यातली कित्येक पुस्तक मी वाचून काढली.

आजीही लिहीत होतीच. आजी केळवल मुलांच्याच गोष्टी लिहिते हा माझा समज कुठल्याश्या बुधवार गुरुवारच्या पेपरच्या पुरवणीनी साफ चुकीचा ठरवला. आजीची एक कुठलीशी कविता आणि एक लेख त्या पुरवणीत छापून आला होता. भोवताली घड्या कुठल्याही गोष्टी आजीच्या नजरेतून सुटत नसता. कुठे बारीकसं जरी कथाबीज दिसलं की पुढच्या दोन दिवसात आजीची गोष्ट तयार असे. घडणाऱ्या घटना इतक्या बारकाईनी अभ्यासता येत की नक्कीच एखाद्या पेपरमध्ये स्तंभ लिहू शकली असती पण तिने तिचं लिखाण आजपर्यंत केवळ छंद म्हणूनच जपलं.

तिच्या राम-कृष्णांच्या गोष्टीतही फारशी चमत्कृती नसते. केवळ अवतार म्हणून कुठलेही चमत्कार तिनी गोष्ट म्हणून सांगितले नाहीत. त्यांच्या कृतीतून दिसणाऱ्या त्यांच्या चातुर्य, शौर्य, लोकांना बरोबर नेण्याची त्यांची हातोटी अशा चांगल्या गुणांबद्दल आजी सांगायची. पण कोणताही पुरावा असल्याशिवाय आजीनी राम-कृष्णांच्या गोष्टीसाठी कोणत्याही घटना घेतल्या नाहीत.

कितीतरी वेळा आजी शिबिरांमध्ये जाऊन गोष्टी सांगायची. पण आता वयापरत्वे असं कुठे जाणे होत नाही. पण नवनवीन गोष्टींना काही अंत नाही. पूर्वी गोष्टी, कविता, लेख लिहून झाले की ते वृत्तपत्रांच्या कार्यालयात पोचवायची जबाबदारी आम्हा नातवंडांवर असायची. पण आता दुसऱ्या शहरात असल्यानी पोस्ट खाते इमाने इतबारे आजीची सेवा करतं. आज जी काही थोडफार वाचनाची आवड आहे. सुचेल तसे जे लिहीत असतो तो केवळ आणि केवळ आजीचं आशीर्वाद. तिने अजूनही आमच्यासाठी अशाच चं गोष्टी लिहीत राहाव्यात हिच ईश्वर चरणी प्रार्थना.

Continue Reading

I wish i could be like…

creatives-secret-wish-list-banner

I wish i could be like Niraj, so great but yet so simple.
Always feet touching to ground and mind flying up in sky. Even being extraordinarily talented he never boasted on it. It was really my fortune i had chance to be with him every day for 15 years.

Seems god have felt scarcity of such great soul. I really miss you Niraj..
I will be happiest person of i can be like you for just 10%.

नीरज ये शेर अर्ज है तुम्हारे लिये…

इस कदर भरी मेहफिल से निकल न जाया करो
हमसे हमेशाके लिये यु परदा न करो.
न करो यू सितम के जान निकल जाए
के गझल भी हमसे रुठ कर निकल जाए.

Continue Reading

भटक्या…

दुर्गभ्रमंती म्हटलं की तरुणाईच रक्त सळसळत. आणि पावसाळ्यात तर जास्तीच. पण काही वर्षांपूर्वी जर हा विषय कुणी काढला असता तर एका म्हाताऱ्याचं रक्त नक्कीच सळसळलं असतं. तुम्ही म्हणाल काय चेष्टा करता काय. म्हातारा कशाला दुर्गभ्रमंती मध्ये उडी मारेल. अर्थात तुमचा प्रश्न स्वाभाविक आहे. तुम्हा आम्हालाच साधी पार्वती चढायची म्हटलं तर ऐन तारुण्यात धाप लागते. परंतु हा म्हातारा अगदी विलक्षण होता. वय बघीतलं तर म्हाताराच म्हणायचं पण शरीर आणि त्यापेक्षाही मनानी हा माणूस चिरतरुण होता.

गोपाळ नीलकंठ हा दांडेकरांच्या कुटुंबातील म्हातारा दुर्ग म्हटलं रे म्हटलं कि अर्ध्या रात्रीतही उठून सर्वांच्या पुढे चालू लागेल. खांद्याला पिशवी लटकवायची, तहान लाडू भूक लाडूचा शिधा उचलायचा आणि चालू लागायचं असा गो नी दां चा नित्याचा कार्यक्रम. किल्ला कुठलाही असो, वेळ, काळ, ऋतू, कोणताही असला तरी गो नी दां चा उत्साह तेवढाच. आणि असंही नाही कि एकटेच भटकतील, दर वेळी तरूणांच एखादा टोळक बरोबर घ्यायचं कधी एखादाच सोबती घ्यायचा आणि एखाद्या किल्ल्यावर चढाई करायची.

नीलकंठ आणि अंबिका दांडेकरांच्या पोटी जन्माला आलेल्या बारा भावंडामधले एक गोपाळ. ८ जुलै १९१६ साली अमरावती जिल्ह्यात गो नि दां चा जन्म झाला. विदर्भात नागपूर येथे शिक्षण घेत असताना वयाच्या तेराव्या वर्षी महात्मा गांधींच्या तरुणांना दिलेल्या हाकेला उत्तर म्हणून हा मुलगा घरातून जो पाळला तो फारसा घरात परत कधी टिकलाच नाही. त्यांचा जन्म झाला तोच मुळी दुर्गभ्रमणासाठी असं म्हटल्यास काहीच गैर होणार नाही. हा माणूस घरी कमी आणि गड-किल्ल्यांवरच जास्त सापडायचा. लेखन कार्यही एकीकडे चालू होतंच. त्याच दरम्यान त्यांचा राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाशी संबंध आला आणि संघाचे प्रचारक म्हणूनही त्यांनी भटकंतीची मिळालेली संधी सोडली नाही. संघाच्या विचारांचा पडलेला प्रभाव आणि राष्ट्रीयत्वाची तीव्र जाणीव जी एकदा झाली ती आयुष्यभर जाणवत राहिली. संघ बंदी दरम्यानचे सत्याग्रह, संयुक्त महाराष्ट्राची चळवळ, गाडगे बाबांचे कार्यकर्ते म्हणून त्यांनी सामाजिक कार्यात सक्रीय सहभाग तर घेतलाच पण स्वातंत्र्य पूर्व काळामध्ये क्रांतीकारकांना भूमिगत असताना मदत करून स्वातंत्र्याच्या प्रयत्नांनाही त्यांनी हातभार लावला.

आयुष्यात ऐहिक गरजा भागावाण्यासाठीचे एक साधन म्हणूनच बहुदा त्यांनी नोकरी केली. आयुष्यातील पहिली नोकरी केली ती पुण्याच्या “इतिहास संशोधन मंडळा”त संदर्भांच्या नावानिशी याद्या करण्याची. त्यातही त्यांनी ऐतिहासिक संदर्भ मिळवणे हा आपला एक उद्देश सफल करून घेतलाच. किंबहुना त्याकरताच हि नोकरी पत्करली. पगार मिळवला तो अखंड रुपये ४. पुढे लग्न झाले आणि संसाराच्या वाढत्या गरजांपायी ते औंध संस्थानातून प्रकाशित होणाऱ्या पुरुषार्थ आणि वैदिक धर्म या मासिकांचे उपसंपादक म्हणून कार्यरत झाले. वैदिक साहित्यांचा गाढा अभ्यास असलेल्या पंडित सातवळेकरांच्या हाताखाली गो नि दां काम करत होते. त्यांच्याकडून खूप काही शिकत होते. कीर्तन कलेचा अभ्यास आणि सादरीकरण चालू होते. भूमिगत क्रांतीकारकांना मदत चालू होती या मुळेच पुढे त्यांना औंध सोडावे लागले.

गो नी दां कडे अनेकविध ऐतिहासिक गोष्टी होत्या, तसं बघीतलं निरुपयोगी, पण इतिहासाच्या वेडापायी अत्यंत मौल्यवान. तोफेचा तुटका गोळा, अनेक कागद पत्रे आणि बरेच काही. गो नी दां चे दुर्गप्रेम त्यांच्या लिखाणातून दिसून येते, त्यांच्या भ्रमंतीच्या आठवणी त्यांनी पुस्तकरूपात प्रसिद्ध केल्या आहेत. काही किल्ल्यांशी गो नी दां चा खास जिव्हाळा होता. रायगड, राजमाची, पुरंदर हि त्यातली ठळक नावं. राजमाचीवर त्यांच विशेष प्रेम. तिथेच त्यांना शितू दिसली, पावनेकाठ्चा धोंडी सापडला, जैत – रे – जैत ची सगळी पात्र त्यांच्या डोळ्यासमोर आली. गो नी एकतर किल्ल्यावर सापडायचे नाहीतर काही लिहित असलेलेल दिसायचे. औंध सोडल्यावर लिखाण हेच त्यांनी उपजीविकेचे साधन म्हणून निवडले. अनेक नियतकालिकांमधून लेख लिहिले ज्यांचे संग्रह पुढे प्रसिद्ध झाले आणि तरुणांना दुर्गभ्रमणासाठी मार्गदर्शक झाले. दुर्ग भ्रमणगाथा, दुर्ग दर्शन, किल्ले, महाराष्ट्राची धारातीर्थे, दक्षिण वारा या त्यांच्या भटकंतीवृत्तांना काही तोड नाही.

गो नी दां च्या कादंबऱ्या अत्यंत रसाळ आणि खिळवून ठेवणाऱ्या. पावनेकाठ्चा धोंडी, शितू, माचीवारचा बुधा, झुंजार माची, छत्रपती शिवारायांवराची पाच भागात लिहिलेली कादंबरी, तांबडफुटी, अशा अनेक रसाळ कादंबऱ्या लिहून त्यांनी साहित्य सेवा केली आहे. संत चरित्रात्मक लेखनातून त्या आदरणीय संतांना जणू त्यांनी वंदनच केला आहे. दास डोंगरी राहतो, आनंदवन भुवनी, ही समर्थांवर, मोगरा फुलाला हे संत ज्ञानेश्वरांचे, तुका आकाश एवढा हे तुकाराम महाराजांचे तर देवकीनंदन गोपाळा हे गाडगे महाराजांचे. सारीच चरित्रे अत्यंत मधाळ, गोड. अर्थात संतांचीच ती गोड असणारच पण गो नी दां नी लिहिली आहेत म्हणून त्या कार्याला गोडी तशी अधिकच आली आहे. त्यांच्या जैत रे जैत वर पुढे जब्बार पटेलांचा अत्यंत गाजलेला चित्रपट आला.

स्मरण गाथा, आपल्या आयुष्यातील साऱ्या कडू गोड स्मरणांनी समृद्ध असलेले आत्मचरित्र गो नी दांनी सिद्ध केले ते आपल्याकडील अनुभवाची शिदोरी पुढच्या पिढीला देण्यासाठीच. या त्यांच्या अनुभवांसाठी त्यांना १९७६ साली साहित्य अकादमी पुरस्कार मिळाला. १९८१ सालच्या अकोल्याच्या साहित्य संमेलनाचे गो नी दां अध्यक्ष होते. १९९२ सालच्या डिसेम्बर मध्ये पुणे विद्यापिठानी त्यांना मानद डी. लीट्. पदवी देऊन त्यांचा सन्मान केला.

१ जून १९९८ रोजी जणू आता भूतलावरील किल्ले मनसोक्त भटकून झाले, आता स्वर्गातील दुर्ग भ्रमंती करावी हा विचार करून गो नी दां हे जग सोडून गेले. आज २०११ पर्यंत त्यांनी तिथलेही सारेच दुर्ग पादाक्रांत केले असतील. त्यांच्या साहित्यांनी त्यांच्या भ्रमण गाथांनी सबंध महाराष्ट्राला भटकण्याची एक नवीन दृष्टी दिली हे नश्चितच. त्या वृत्तीच्या रूपांनी गो नी दां आपल्या सगळ्यांबरोबर पुनःपुन्हा लाडक्या किल्ल्यांना भेटी देण्यासाठी येताच असतात आणि येत राहतील…

Continue Reading