मी रमलो…

Hey guys, here’s the complete poem of which you saw a teaser on Instagram last week.
#Lovepoem by Adi @ Adi’s Journal

तुज विचारायचे होते…

का आठव येतो आज, मन भावुक माझे होते, तव नाजूक गंधकुपिला, भूतात दडवले होते, का आज माझिया मनीचे, अस्वस्थ पाखरू होते, जणू पुनःपुन्हा भटकून, काहीसे शोधत होते, का कळले नाही मजला, तुजपाशी उत्तर होते, ओठांत अडकले माझ्या, जे विचारायचे होते, जर पुन्हा झाली भेट, तुज विचारायचे होते का आज मनाने तुही, तहानला चातक होते…

महासागराशी…

  महासागराच्या फेसाळत्या किनारी, तुझे पाय आले, निरव सांजवेळी, खळाळून लाटा किनाऱ्यास येती , करा पाय ओले, तुजला खुणवती, अनामिक का एक शंका वसावी, भीती कोण एक मनाच्या तळाशी, अचानक कधी एक उर्मी उठावी, पायीचे जोड मागे उरावे किनारी, क्षणी शांत व्हावी, दुविधा मनाची, जुळे घट्ट मैत्री, महासागराशी

बुढ़ापा

A Hindi poem about an old home which is dilapidated. #poetrylove

हर रोज़ सुबह जब मैं मेरे कमरेकी खिड़की खोलता हूँ,
तो यही एक सवाल हमेशा होता है।
के ये कौन है जो एक आंखसे हमेशा मुझको तांकते है।

सड़कके किनारे…

मई की भरी दोपहर में, जब चलता हु उन तपती मैली सड़कोपर, मनमे ख़याल आता है, कई हस्तियाँ चली होंगी, उम्र से लम्बी इन सड़कोपर.. कई सपने चूर होक बिखरे होंगे, इसकी धुंदलीसी गलियोंके हर मोड़ पर, किसीने उम्मिदकी किरणका हात थामे, यहिंसे मंझिलकी ओर कदम बढाया होगा. किसी मजनूने हसी राज बांटे होगे, इसी…

भरू बांगड्या सयांनो

आला श्रावण संख्यांनो, चला जाऊ बाजाराला, साज शृंगार करूया, मास सणांचा हा आला. भरू बांगड्या सयांनो, गर्द हिरव्या रंगात, सौभाग्याचे हे लक्षण, किणकिणते हातात. बांधू कंकण मोतीये, मन खुलेलं क्षणात. वाटे आकाश चांदणे, मी बांधले हातात. या बांगड्या लाखेच्या, मज घेऊ वाटतात, फुलतील इंद्रज्योती, तिच्या साऱ्या आरश्यांत. काय काय भरू हाती नाही ठरत मनात, का…

मुख़्तसरसी बात है…

मुख़्तसरसी बात है,
तू जो सूनले तो मैं केह दु।

तेरी होठोंकी लालिसे,
और आँखोंकी गहराईपे,
ना कोई नझ्म लिख दु,
मुख़्तसरसी बात है…
[Read more]

आस

लागली ग आज पहा, धार पाऊस संतत,
तुला जमेना यायला, हीच मनी आहे खंत…

[ Read more on https://adisjournal.com/aas/ ]

दूर सफरीला जावं

एका शांतशा संध्येला, मन मनात म्हणालं, दूर क्षितिजाच्या पार, जरा सफारीला जावं. वाऱ्यावर आला गंध, होते मन उल्हासित, त्याचा माग ते काढत, पक्षी होऊन उडावं. उंच झाडांच्या शेंड्याला, घरट्यात उतरावं, खाली वाकून पाहता, सरितेने बोलवावं. नदीसंगे जरा जावे, दरीतून वाहवत, डोंगराच्या पाठी येता, पायवाटेवर यावं. लाली आभाळा चढता, डोंगराच्या माथी जावं, सूर्य अस्ताला जातांना, संगे…

सोहळा

Beauty of our mother earth always shows variety of shades, but as soon as the month of Shravan comes around, beautiful wet greenery shining sunshine spreads all over. This poem is all about this gorgeous beauty of Nature.